Aloes - Który Inanna Sadziła!




ALOES DRZEWIASTY (Aloe arborescens)

Z wyglądu ziele to przypomina jakiegoś bezogoniastego stwora z innej planety... to fakt; łodygę ma mięsistą, wzniesioną, często powyginaną. Liście tej rośliny, przypominające liście palmy, uzbrojone są w kolce. Pochodzi on z Afryki Pd. i Ameryki Środkowej, gdzie rośnie jako dziki półkrzew lub bylina. Żel ze świeżo uciętego liścia -- jeśli hoduje się go w postaci doniczkowej -- może być nałożony na oparzenie. Jest to metoda skuteczna oraz niekosztowna. Dlatego też wśród swojej kolekcji domowych roślin warto mieć aloes.

Należy do grupy roślin gromadzących wodę w liściach a rozmnaża się poprzez ukorzenianie odrostów korzeniowych lub z części pędów. Ale jak to bywa z roślinami ze strefy tropikalnej, w gruncie zimową porą, wymarza. Na szczęście Polacy upodobali sobie tylko ozdobną odmianę tej roślinki.


Tymczasem od tysięcy lat zalicza się aloes do roślin leczniczych i to jest najważniejsze. Cenili go już starożytni mieszkańcy Mezopotamii, Grecy i Rzymianie. To właśnie dzięki tym pierwszym, aloes dotarł do najdalszych zakątków świata. Za sprawą niejakiego Rhazesa w IX w. poznano skład tzw: "Jabłka przeczyszczającego" złożonego z (oprócz rzeczonego aloesu oczywiście): żywicy skamonowej, mirry, rabarbaru i owoców kolokwinty, urabianych ze świeżym sokiem wyciśniętym z niedojrzałych owoców kolendry. Natomiast dzięki Księdze Estery wiadomo, że wyrabiano zeń różnego rodzaju kobiece pachnidła, balsamy i olejki. Namaszczano nim włosy oraz ciała dziewcząt przeznaczonych królowi na nałożnice. W mieszance: mirra, cynamon chiński (zwany również kasją) oraz aloes, były używane w postaci sproszkowanej do przesypywania (czyli aromatyzowania) pościeli, odzieży i całunów pogrzebowych (przy balsamowaniu zwłok). Służył on również do tępienia owadów i wyrobu kadzideł.
 "Kilimem swój pokój wysłałam,
kobiercem wzorzystym z Egiptu,
łoże swe mirrą skropiłam,
aloesem i cynamonem.
Chodź, pijany miłość do syta,
do rana rozkoszą się cieszmy [...]".
Tak oto przymila się młodzieńcowi pewna uwodzicielka w... V w. p.n.e.

Z aloesu, otrzymywano tzw. alonę, to jest stężony sok w postaci brunatnych grudek - łatwiejszy do przechowywania i transportu.

Dzięki Albertowi Wielkiemu w XII w. rozpowszechniono go w Europie Zachodniej. Św. Hildegarda polecała go jako lek na wrzody i stany zapalne. W późniejszych czasach dużą wagę do jego właściwości gojących przywiązywał dr. Kneipp.

Współcześnie roślina ta wykorzystywana jest w prawie wszystkich gałęziach medycyny. Szczególnie w niedomaganiach przewodu pokarmowego, takich jak: atonia jelit czy powszechne o u wielu z nas, zaparcia. Stosowany jest również jako surowiec do produkcji biostyminy, stosowanej do wzmocnienia i regeneracji tkanek, zwłaszcza w okulistyce, jak również przy tzw dychawicy oskrzelowej - astmie, w dentystyce przy przyzębicy i w chorobach skórnych, a także w kosmetyce. 

Z aloesu sporządza się standardowa żele oraz lateks. Z miąższu liścia aloesu sporządza się żel o właściwościach leczniczych. Żel z aloesu jest używany zarówno zewnętrznie, jak i wewnętrznie. Stosowany przy gojeniu się ran oraz w produkcji toników.. Doskonale się sprawdza jako środek przeczyszczający. Także lateks lub sok aloesowy, zwykle w formie proszku, służą do tego celu. Żel aloesowy posiada właściwości lecznicze głównie w stanie świeżym.W innej postaci żel aloesowy służy do produkcji różnego rodzaju kosmetyków (od szamponów poczynając, kończąc na maściach do cery trądzikowej). Dobrze goi oparzenia i odmrożenia, także ... u zwierząt (przywraca krążenie krwi).

Stosowanie aloesu przyspiesza proces gojenia się ran u pacjentów, którzy poddali się zabiegowi ścierania naskórka (dermabrazja). Żel z aloesu jest opisywany w literaturze jako środek oczyszczający, antyseptyczny, przeciwświądowy, przeciwgorączkowy, odżywczy, nawilżający, rozszerzający naczynia krwionośne, oraz posiadający właściwości przeciwzapalne i promujące rozrost komórkowy. Użyty wewnętrznie pomaga w łagodzeniu kaszlu, leczy zatwardzenia. Użyty zewnętrznie świetnie radzi sobie z problemami skórnymi, a nawet może być stosowany na bóle głowy.

Mieszane poglądy zostały opublikowane na temat tradycyjnego użycia soku z aloesu w leczeniu cukrzycy. Podczas kontrolowanych badań klinicznych, 77 ochotników dostawało jedną łyżeczkę soku z aloesu dwa razy dziennie przez 42 dni. Okazało się, że w obserwowanej grupie ochotników nastąpiło zmniejszenie się cukru we krwi oraz obniżył się poziom trójglicerydów.
 
 ZASTOSOWANIE:

W warunkach domowych możemy aloes stosować przy źle gojących się ranach i skaleczeniach (tylko zewnętrznie). Jako surowce lecznicze wykorzystywane są: liście aloesu -- tworzą one wyciek gorzkiego płynu, który jest suszony i znany jako "gorzki aloes", zawierają one przezroczysty żel, który jest łagodzącym środkiem dla skóry.

1. Sok z niego lub miąższ liściowy przykładany na rany przyspiesza i ułatwia gojenie. Dla poprawienia trawienia, przeciw zaparciom i stanom zapalnym, polecam stosowanie wyciśniętego soku, po łyżeczce deserowej dwa razy dziennie na pół godziny przed jedzeniem. Działanie przeczyszczające wykazuje dopiero po 12-14 godzinach od przyjęcia. Pod wpływem odpowiednich składników znajdujących się w żółtym płynie, okrężnica skurcza się, powodując ruch jelita. W mniejszych ilościach, gorzkie właściwości zioła pobudzają trawienie. W większych ilościach mają działanie przeczyszczające.

2. Dla ogólnego wzmocnienia, jak również przy chorobie wrzodowej przewodu pokarmowego można stosować wino aloesowe. Sporządza się je z dolnych liści, co najmniej 3-letniej rośliny, której przed zbiorem nie podlewa się 1-2 tygodnie. Umyte starannie liście miele się lub miksuje, wyciska z nich sok, który miesza się w równych częściach z miodem pszczelim i czerwonym winem (najlepiej 18%), a następnie odstawia na 2 tygodnie do chłodnego, ciemnego miejsca. Kurację rozpoczyna się od jednej łyżeczki dziennie, zwiększając stopniowo, aż do 3 łyżek stołowych dziennie, przyjmowanych po posiłkach.

3. Przy gruźlicy polecam sok świeżego aloesu z pszczelim miodem i masłem, po jednej łyżeczce na czczo.
ALE UWAGA: Aloesu, ani preparatów aloesowych nie wolno stosować podczas ciąży, krwotokach wewnętrznych, ciężkich niedomaganiach serca, nadciśnieniu, poważnych schorzeniach nerek i bardzo ostrych nieżytach żołądka!! Z wyjątkiem osób uczulonych na aloes, stosowanie żelu miejscowo jest absolutnie nieszkodliwe. W przypadku poważnych oparzeń, pomoc lekarska jest niezbędna. Żel z aloesu nie powinien być stosowany w przypadkach groźnych poparzeń, ponieważ hamuje on proces gojenia.

Środki przeczyszczające z aloesu nie mogą być stosowane więcej niż 10 dni, ponieważ pogarszają zatwardzenie oraz powodują uzależnienia. Zatwardzenia, które nie mijają po kilku dniach mimo używania środków przeczyszczających, wymagają konsultacji lekarskiej.
 

Popularne posty z tego bloga

"Ulecz się sam" - Andrzej Żak. Część II - Wolność jest jak zdrowie: uzyskuje wartość i stajemy się jej świadomi tylko wtedy, gdy ją tracimy...

Mitologia Indyjska: Mit o powstaniu świata, Bogini Matce i wojnie bogów!

"Myśli" - Seneka. Część VII