∇ Myśli skłębione, niezgłębione...

O życiu szczęśliwym 1 • 1 Wszyscy, bracie Gallionie, pragną żyć szczęśliwie, lecz błądzą w ciemnościach, jeśli idzie o poznanie, czym jest to, co czyni życie szczęśliwym. I do tego stopnia niełatwo jest osiągnąć życie szczęśliwe, że każdy, kto schodzi z właściwej drogi, tym bardziej się odeń oddala, im szybciej dąży. A skoro droga prowadzi w przeciwnym kierunku, sama szybkość powoduje, że oddalenie powiększa się coraz bardziej. 1 • 3 Nic nie wikła nas w większe zło niźli poddawanie się opinii publicznej i uznawanie za najlepsze tego, co spotkało się z wielką aprobatą, niźli wzorowanie się na tak wielu przykładach i życie nie podług zasad rozumu, lecz naśladownictwa. 1 • 4 Gubimy się naśladując innych: oddzielmy się tylko od tłumu, a wrócimy do zdrowia. 2 • 1 Sprawy ludzkie nie idą aż tak dobrze, żeby się podobało większości to co lepsze! 2 • 4 Te rzeczy, które przyciągają oczy i przy których się przystaje, które jeden drugiemu z podziwem...

Cóż uważam za szczególnie niebezpieczne i przed czym musimy się strzec? A więc przed tym, aby nieunikniona już dziś wojna nie dostarczyła ogółowi państw wspólnej podstawy do skarg i pretekstu do wystąpienia przeciwko nam. Otóż poważnie się obawiam, aby wszystkie te państwa, z których każde ma jakiś osobisty powód do urazy, zasłaniając się uchwałami amfiktionów , nie doprowadziły do wypowiedzenia nam powszechnej wojny, a następnie nie dały się skłonić do walki z nami wbrew własnej korzyści, jak się im to zdarzyło w wojnie przeciw Fokejczykom. Bo przecież Argiwczycy, Messeńczycy, Megalopolitanie (Megalopolitanie — mieszkańcy Megalopolis, miasta w Arkadii na Peloponezie) i mieszkańcy innych miast na Peloponezie, którzy podzielają ich zapatrywania polityczne, mogą zająć wrogie wobec nas stanowisko z powodu naszych pertraktacji pokojowych ze Spartą oraz z powodu podejrzenia, że w jakimś stopniu popieramy jej politykę. I dalej: Tebańczycy* *  W czasie, gdy Tebańczyków zaprz...

KSIĘGA DRUGA 1.    Zaczynając dzień, powiedz sobie: zetknę się z ludźmi natrętnymi, niewdzięcznymi, zuchwałymi, podstępnymi, złośliwymi, niespołecznymi. Wszystkie te wady powstały u nich z powodu braku rozeznania złego i dobrego. Mnie zaś, którym zbadał naturę dobra, że jest piękne, i zła, że jest brzydkie, i naturę człowieka grzeszącego, że jest mi pokrewnym, nie dlatego że ma w sobie krew i pochodzenie to samo, ale że ma i rozsądek, i boski pierwiastek, nikt nie może wyrządzić nic złego. Nikt mnie bowiem nie uwikła w brzydotę. Nie mogę też czuć gniewu wobec krewnego ani go nienawidzić. Zrodziliśmy się bowiem do wspólnej pracy, tak jak nogi, jak ręce, jak brwi, jak rzędy zębów górnych i dolnych. Wzajemne więc szkodzenie sobie jest przeciwne naturze, wzajemnym zaś szkodzeniem jest uczucie gniewu i nienawiści. 2.    To, czym jestem, składa się z ciała, tchu, woli. Precz z książkami! Już nie dawaj się im pociągnąć! Nie wolno! Ale, jakoby już na łożu ...

Wiek XIV Jakub z Paradyża (ok. 1380 - 1464) Był uczniem Benedykta Hessego . Pisał dzieła ascetyczne, dogmatyczne, kanoniczne i moralne. Był zdecydowanym zwolennikiem koncyliaryzmu . Wybitny znawca Pisma Świętego. Był też zwolennikiem jedności zagrożonej rozpadem europejskiej "Christianitas". Upominały się o niego kultury i religie polskie i niemieckie. Był za odnową Kościoła, za to przeciwny życiu światowemu. Podkreślał rolę i nakaz pracy. Krytykował obłudę tzw. "świętoszków".  Czternasto-wieczna Via Moderna , odrzucała sumy Św. Tomasza i Dunsa Szkota. Cechowała ją myśl sceptyczna, praktycyzm i zainteresowanie etyką. Wyrazicielką tego była szkoła z Krakowa. Przeciwieństwem jej była z kolei Via Antiqua (od drugiej połowy XV w. na Uniwersytecie Jagiellońskim stara scholastyka znów triumfowała), głosząca, że etyka nie jest nastawiona na praktykę, ale na poznanie. W skład etyki wchodziły takie nauki jak: monastyka, ekonomika, polityka. W każdej z osobna trzeba ...

1.  Babel, budowa wieży Babel -- (hebr. nazwa Babilonu) -- symbol butnej, nie znającej umiaru ludzkości, której wszakże nie udaje się wyjść poza granice wyznaczone przez Stwórcę; zesłana przez Boga kara pomieszania języków, znajduje swój pozytywny odpowiednik w Nowym Testamencie w Zesłaniu Ducha Św. (Zielone Świątki) i związany z tym cud mówienia wieloma językami.  2.  Babilon ( ciekawa strona ) Babilon -- (Babilu = "Brama Boga", w Biblii jednak powiązane z pojęciem "pomieszania") -- miasto nad Eufratem. Nabuchodonozor II podbił Królestwo Izraela i dużą część jego obywateli wziął do "niewoli babilońskiej", stąd negatywna ocena Babilonu przez Żydów, jako antyteza niebiańskiej Jerozolimy. W Apokalipsie Babilon jest siedzibą wszystkich mocy antychrześcijańskich; miejscem bezbożnego życia i nierządu ("grzeszny Babilon" -- pojęcie używane jeszcze dziś). Jan opisuje wizję "nierządnicy babilońskiej", kobiety odzianej w...

Pochwała Heleny 1.   O ładzie państwa stanowią dobrzy obywatele, o ładzie ciała — piękno, duszy — mądrość, czynów — cnota, mowy zaś — prawda, przeciwieństwa ich są wyrazem bezładu. Zatem i mężczyznę i kobietę, i słowo, i czyn, i państwo, i zdarzenia pochwały godne — pochwałą należy uczcić, temu natomiast, co bez wartości — udzielić nagany. Równy to błąd i ignorancja ganić to, co zasługuje na chwalenie, jak i chwalić to, co jest godne skarcenia. 2.   Powinnością tego samego męża jest zarówno trafnie przedstawić rzecz, jak i poprawić tych, którzy obwiniają Helenę, kobietę, wokół której narosła jednoznaczna i jednomyślna opinia — i to tak za sprawą wiary w słowa poetów, jak i dzięki sławie jej imienia, które stało się pamiątką tamtych zdarzeń. Ja zaś pragnę przedstawić w mowie pewne rozumowanie i tym samym zniesławioną uwolnić od winy, po wykazaniu, że fałszywie ją oskarżają i po przedstawieniu prawdy — chcę położyć kres niewiedzy. 3.   To, że i z na...