∇ Myśli skłębione, niezgłębione...

O bezczynności 1 • 2–3 Spośród wszystkich naszych nieszczęść najgorsze jest to, że zmieniamy nawet nasze wady. A więc nie udaje nam się nawet wytrwać przy złu, z którym jużeśmy się zżyli. Raz ta, raz tamta wada przypada nam do gustu, i dręczy nas również to, że nasze opinie są nie tylko błędne, ale i zmienne: miotamy się na wszystkie strony, chwytamy się coraz to czegoś innego, porzucamy nasze pragnienia i do porzuconych wracamy, i tak wahamy się pomiędzy pożądaniem a skruchą. Jesteśmy całkowicie zawiśli od cudzych poglądów, i to się nam wydaje najlepsze, o co zabiega i co wielbi wielu, a nie to co godne zabiegów i uwielbienia. Nie uważamy także, że jakaś droga jest dobra czy zła sama przez się, lecz ze względu na ilość śladów, wśród których nie ma jednak śladów ludzi wracających wybraną drogą. 3 • 5 Od człowieka żąda się tylko, by przynosił pożytek ludziom: jeśli potrafi – wielu, a jeśli nie – to choćby nielicznym, a jeśli nie – to choćby najbliższym, a jeśli nie – to choćby ...

Matka Ziemia u Greków i Rzymian ~ Aleksander Krawczuk (Artykuł zamieszczony w miesięczniku "Po Ziemi" z listopada 2000 r.) Pradawny obyczaj Greków i Rzymian nakazywał w pewnych szczególnych okolicznośœciach całować ziemię, by w ten sposób okazać jej swą miłośœć, szacunek, radoœść z powodu jej odzyskania lub dotknięcia. To ona przecież rodzi i żywi wszystkie istoty, a gdy te byt swój kończą, przyjmuje je do swego łona... Tak więc całuje ziemię grecki król Agamemnon, gdy powrócił do ojczyzny z wyprawy pod Troję. Całuje ziemię wyspy Feaków Odyseusz, gdy fale morskie tam go wyrzuciły po utracie okrętu, a także ziemię swej Itaki, kiedy dotarł do niej po wielu latach przygód i poniewierki. Powie ktoœ, że to normalny, spontaniczny gest i odruch człowieka uratowanego lub znowu witającego swój kraj, zwyczaj obecny też w innych kulturach (np. tak całował onegdaj ziemię JPII po udanej podróży lotniczej). Dla Greka wszakże i dla Rzymianina sprawa miała wymiar głębszy i wr...

KSIĘGA SZÓSTA 1.   Istota wszechświata jest podatna i łatwo daje się kształtować. A rozum, który nią kieruje, nie ma w sobie samym żadnego powodu do robienia złego. Albowiem nie tkwi w nim przewrotność ani on w niczym nikogo nie krzywdzi i nic też z jego strony nie doznaje urazy. Wszystko zaś dzieje się i uskutecznia po jego myśli. 2.  Niech ci to nie sprawia różnicy, czy na mrozie lub upale spełniasz swój obowiązek ani czy śpiący, czy dostatecznie wyspany, ani czy cię ganią, czy chwalą, ani czy na śmierć się narażasz lub na coś innego. Jednym bowiem z działań życiowych jest i to, stosownie do którego umieramy. Korzystne więc jest i do tego przysposobić teraźniejszość. 3.  Patrz w głąb rzeczy. A żadnej sprawy ani jakość właściwa, ani wartość niech nie uchodzi twej uwagi. 4.  Wszystkie rzeczy zmysłowe wnet ulegają zmianie i albo znikną dymem, jeżeli materia jest jednolita, albo rozprószą się pyłem. 5.   Rozum rządzący wie, w jaki...

KSIĘGA DWUNASTA (ostatnia)   ( Część I - TUTAJ* ) (Część II - TUTAJ* ) (Część III - TUTAJ* ) (Część IV - TUTAJ* ) (Część V - TUTAJ* ) (Część VI - TUTAJ* ) (Część VII - TUTAJ* ) (Część VIII - TUTAJ* ) (Część IX - TUTAJ* ) (CZĘŚĆ X - TUTAJ* ) Teraz ci będę naturę miejsc i jezior tłumaczyć Awerneńskich. A naprzód powiem, co nazwa ta znaczy. Otóż stąd się wywodzi takie okolic tych imię, Że ptactwo żyć w nich nie może, zaraz spada i ginie. Bo gdy skrzydlaci goście przybędą tam niebacznie Zaraz im skrzydeł żagle słabość podcinać zacznie, Kark omdlewa, aż z wolna spadają nieuchronnie Na ziemię, jeśli ziemia pod nimi, albo w tonie Jeziora, gdy nad wodą nagła ich niemoc znuży. Tak jest opodal miasta Kumy, gdzie z niskich wzgórzy Biją gorące źródła i dymi siarki wyziew, Tak w ateńskiej warowni, u szczytu góry, bliżej Świętego miejsca Pallas Trytońskiej, gdzie ni razu Kruki nie przyfruwają do ofiarnego głazu, Nawet wtedy, gdy świeża krew zwierz...