∇ Myśli skłębione, niezgłębione...

(Tekst poprawiony przez autorkę bloga) Ogólna charakterystyka filozofii kosmizmu Jak zauważył wybitny rosyjski myśliciel Frank Siemion  Ludwigowicz (1877-1950) , „silne poczucie kosmosu” jest jedną z charakterystycznych cech filozofii rosyjskiej. Obecna w niej koncepcja organicznego związku wszystkich bytów, a także istnienia ścisłej, immanentnej relacji między poszczególnym człowiekiem a całością wszechświata, w latach 80. ubiegłego wieku otrzymała nazwę „kosmizmu”. Jak sugeruje sam termin, centralna kategoria tego typu filozofii jest pojęciem kosmosu – pewnej wyższej, rozumnej, wszechogarniającej rzeczywistości. Doktryna kosmizmu znajduje swój konkretny wyraz w wielu aspektach: zarówno metafizycznym, epistemologicznym, etycznym, antropologicznym, jak też w filozofii przyrody i nauki. W związku z tym w filozofii rosyjskiej zwykle wyróżnia się tzw. „kosmizm religijny”, reprezentowany przez myślicieli głoszących idee wszechjedności (W. Sołowjow, M. Łosski, P. Florensk...

"Historia jako taka jest częścią historii przyrody, historią kształtowania przyrody poprzez człowieka. W konsekwencji, przyrodoznawstwo włączy w siebie naukę o człowieku w tym samym stopniu, w jakim nauka o człowieku włączy w siebie przyrodoznawstwo – będzie to jedna nauka." ~Karol Marks Tekst autorstwa: Julia Żylina-Chudzik (ur. 1984): Ukończyła filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Zajmuje się filozofią i kulturą rosyjską. Tłumacz języka rosyjskiego i ukraińskiego. Gdy skupiony na problematyce stosunków społecznych Karol Marks sugerował odróżnienie historii człowieka od historii przyrody w ciele człowieka, dobrze wiedział, że podobny zabieg może mieć wyłącznie charakter formalny. Jednak lubujący się w dychotomiach filozofowie, którzy uparcie woleli interpretować świat, zamiast go zmieniać, często nazbyt chętnie zawężali zakres tego, co ludzkie... Niniejszy szkic traktuje o heroicznej – wciąż niezakończonej i wciąż niedocenianej – „lokalnej” batalii n...

Art work by  Adrian Chesterman © Część V ~  Bóg ojców nie zmarłych lecz żywych  ~ Warto na koniec zwrócić uwagę, iż zarówno projektywizm, jak i autentyczny kolektywizm będący jego presupozycją, są w filozofii Fiodorowa ściśle związane z ideą Boga. Poczynione przez niektórych badaczy próby wyrugowania perspektywy religijnej (traktowanej jako swoista „nadwyżka”, typowa dla filozofii rosyjskiej), w celu uczynienia przesłania dzieła Fiodorowa bardziej uniwersalnym, chociaż ciekawe, nie wydają się być przekonywujące. Dla samego myśliciela właśnie idea Boga okazuje się legitymizować absolutny wymiar projektywnej filozofii, bowiem - jak zauważa Young - „bez Boga i wieczności, projekt idealnego świata istnieje tylko tymczasowo i tylko w naszych umysłach” . Sam Fiodorow nie ogranicza się jednak do postulatywnej idei Boga, jako czynnika sensotwórczego i uniwersalizującego - pisze on o realnie istniejącej istocie, Stwórcy, Bogu Żydów, Chrześcijan i ...

art work by René Alvarado    © Część IV AKTYWISTYCZNA ESCHATOLOGIA ~  Wskrzeszenie immanentne, warunkowość Apokalipsy i apokatastaza  ~ „ Oczekuję wskrzeszenia umarłych i życia wiecznego w przyszłym świecie , głosi ostatni człon Symbolu Wiary, i taka jest też wspólna wiara chrześcijaństwa” - pisze S. Bułgakow. Dla Mikołaja Fiodorowa, który wyjątkowo często podkreślał religijne podłoże swojej filozofii, zaś ideę wskrzeszenia zmarłych uczynił jej newralgicznym punktem, nie wystarcza jednak ani sama wiara, ani samo oczekiwanie. Wzmacnia on nadzieję zmartwychwstania, czyniąc z niej imperatyw wyznaczający aktywne chrześcijaństwo, a zarazem nadający temu ostatniemu określony - konkretny, czynny, supramoralny - charakter. Konkretność fiodorowskiego ideału uwydatnia się - jak już pisaliśmy w pierwszym rozdziale niniejszej pracy - za sprawą słów, którymi posługuje się myśliciel. Warto szczególnie zwrócić uwagę, na sporadyczność wyst...