"O Pokoju Ducha" ~ Lucjusz Anneusz Seneka. Część I
![Obraz](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiIO0YKChICrzakcBhotAydG4jsHitrxYlHcchGg28wPd5kpfMtMSZW0NIkNKs5aKC0ti7YBknXDuGkDb_m-W_WgnPtq8IawHZ5cPkyL-0z6SRl3Bce-QaiO4PRIVz7r5ocPnMERcjKmFPindZ0G1yaRKORL1Zn6ab1Gs8Xmfu-WpZwoW7YI9bptaTbEd8/w320-h400/FB_IMG_1720328627563.jpg)
I. — Ile razy, Seneko, uważniej przypatruję się sobie, dostrzegam, że jedne me wady są jawne i widoczne jak na dłoni, tak że łatwo mogę je wskazać, drugie zaś — bardziej utajone i pochowane w kryjówkach, a jeszcze inne nie mają znamion ciągłości, ale powracają w pewnych tylko odstępach czasu. I te właśnie, rzec mogę, bodaj najsrożej dają mi się we znaki, ponieważ są podobne do grasujących i znienacka napadających wrogów, którzy nie pozwalają ani na jedno, ani na drugie: ani jak w czasie wojny stać w pogotowiu, ani jak w czasie pokoju czuć się bezpiecznie. Taki zwłaszcza stan ducha najczęściej stwierdzam u siebie (bo niby dlaczego nie miałbym wyznać ci prawdy jak lekarzowi?), że jak z jednej strony nie czuję się w sumieniu całkiem wolny od tego wszystkiego, czego się lękam i nienawidzę, tak z drugiej — nie jestem całkiem temu podległy. Znajduję się w położeniu jeśli już nie najgorszym, to w każdym razie najbardziej opłakanym i uprzykrzonym, ponieważ ani chory, ani zdrowy nie